فصل چهارم : در توكل و واگذارى و تسليم امور به خدا ( 1 ) ( 36 ) 1 - امام صادق عليه السّلام فرمود : بىنيازى و عزّت جولان مىكنند ، هنگامى كه به جايگاه توكل دست يافتند آن را وطن خويش قرار مىدهند . ( 2 ) ( 37 ) 2 - امام كاظم عليه السّلام در مورد قول خداوند كه : ( هر كس بر خدا توكل كند پس او را بس است ) فرمود : توكل بر خدا داراى درجاتى است ، يكى اينكه : در همهء كارهايت بر او توكل كنى ، و هر چه با تو انجام دهد به آن راضى باشى ، و بدانى كه غير از خير و سعادت تو را نخواهد ، و بدانى كه : اختيار در اين امور با اوست ، و تو اطمينان به او داشته باشى چه در اين كارها و چه در غير اينها . ( 3 ) ( 38 ) 3 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند تبارك و تعالى به حضرت داود عليه السّلام وحى كرد كه : هر يك از بندگانم با يأس از مخلوقاتم به من پناهنده شود من از نيتش اين را مىفهمم ؛ و سپس همهء آسمانها و زمين و هر كه در آنها هست براى او توطئه كنند من برايش راه چاره‌اى براى نجات از دست آنها فراهم خواهم كرد . و هر يك از بندگانم به ديگرى پناهنده شود در حالى كه من بدانم قصدش همين است ، همهء وسائل و اسباب آسمانها و زمين را از او مىگيرم و او را سرگردان خواهم نمود و او را به حال خودش واگذارم ، و باكى ندارم كه در كدام سرزمين نابود مىشود . ( 4 ) ( 39 ) 4 - امام صادق عليه السّلام فرمود : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله مىفرمود : خداوند عزّ و جل مىفرمايد : به عزت و جلال و جمال و بزرگى و عظمت و بلندى مرتبه‌ام و مقام والايم و به جايگاه بلندم سوگند ، هيچ بنده‌اى خواست مرا بر دلخواه خود بر نگزيند مگر اينكه بىنيازى او را در قلبش قرار خواهم داد ، و كوشش او را در آخرتش ، و سرگردانى را از او باز دارم ، و آسمانها و زمين را به روزيش فرمان دهم ، و من خود براى او بدنبال تجارت هر تاجرى باشم ( و پشتيبان او هستم ) .